Valerio vraagt aan het publieke filmstijlen of gevoelens. Vervolgens gaan twee spelers een scene doen. En dan komen er ook nog animaties bij. Soms verandert Valerio de scene ineens.

Het enige dat de spelers uit het publiek krijgen is de openingszin. Daarna gaan de spelers los en...de animatoren ook! En dat ziet er niet verkeerd uit!

Twee spelers, één scene. Het publiek bepaalt waarover. De spelers kunnen na iedere zin die ze willen ineens “Dat klinkt als een liedje” roepen. Dat wordt dus lekker zingen uit het niks. Zo dus.

Drie spelers gaan naar 'n bar en bestellen wat te drinken. Om de beurt zingen ze over hun problemen tegen de vierde speler (de barman). De barman zingt de oplossing terug. Zo!

Twee spelers. De één is psychiater. De ander de patiënt. Die heeft een probleem (dat komt uit de zaal) en vertelt dat aan de psychiater. Tenminste dat probeert ie. Maar de lastige psychiater maakt steeds alle zinnen af.

Vier spelers. Twee zijn de acteurs. Twee anderen maken alle geluiden (op praten na). Waar de scene zich afspeelt bepaalt het publiek.

Drie spelers. Twee zijn agenten; de good cop en de bad cop dus. De derde speler is de verdachte. Waar ie van verdacht wordt bepaalt het publiek. Hoe bad die cops zijn?

'n Leuke situatie (bedrijfsuitje, naar de dierentuin) 'n zooi muziekstijlen (ska, hip hop, smartlap) en leuke titels (Wat Heb Je 'n Lange Slurf, Wat 'n Aap) en je bent klaar. Zingen maar! 

Drie setjes van twee. Ieder setje speelt 'n tv-programma. Het publiek bepaalt wat precies. Valerio heeft de afstandbediening en zapt . Let op: alle zenders hebben hetzelfde thema. Zap!

Voor iedere uitzending verzint iedereen in het publiek opdrachten. DIe gaan allemaal in Valerio's grote hoed. Wat er uit komt? Je weet het niet. Maar alle Badgasten gaan er mee los!

Valerio interviewt eerst iemand uit het publiek over hobby's, vakantiebaantjes enzo. De muziekstijl komt uit het publiek. Dan moet een van de spelers 'n mooi liedje zingen. Nu Meteen!

Dit spel heeft geen regels. Nou ja: alleen dat er twee spelers zijn, dat er 'n openingszin uit het publiek komt en dat er verder echt geen regels zijn. Ongeveer zo.

Eén scene. Drie spelers. Er moet altijd één speler staan, één speler zitten en één speler bukken. Als er iemand in 'n andere houding gaat staan moet er dus altijd minimaal één andere speler mee wisselen. Zit! Sta! Buk!

Speel je met z’n drieën. Twee spelers krijgen ieder twee zinnen die ze mogen zeggen (en niks anders). De derde speler mag gewoon alles zeggen. Oja: er komt ook nog 'n probleem uit het publiek. Daar is ie al.